باید از خودت خیلی توقع داشته باشی تو بهترین مخلوق خدایی

نباید به اقل انسانیت قانع باشی وباید نگاهت به قله باشه

تن آدمی شریف است به جان آدمیت

نه همین لباس زیباست نشان آدمیت

اگر آدمی به چشمست و دهان وگوش بینی

چه میان نقش دیوار ومیان آدمیت

و جناب سعدی شیرازی در ابیات آخر این غزل می فرماید: 

اگر این درنده خویی ز طبیعتت بمیرد

همه عمر زنده باشی به روان آدمیت

رسد آدمی به جایی که بجز خدا نبیند

بنگر که تا چه حدست مکان آدمیت

واین نهایت ادمی چیزیست که ملائک هم به آن راه ندارندوانسان در آن حالت از اهرمن هم ایمن می شود و دست شیاطین از دامن انسان کوتاه میشود.

ای بی خبر بکوش که صاحب خبر شوی

تا  راهرو  نباشی  کی  راهبر  شوی